Categorieën
Troost Voorschriften

Wanhoop

Het is vroeg in de ochtend, hartje zomer 2016. De Turkse journalist en schrijver Ahmet Altan wordt in de nasleep van een mislukte staatsgreep thuis opgepakt en veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf. Vanuit zijn cel schrijft Altan over de politieke situatie in Turkije en over zijn eigen leven en overleven.


Voorschrift

Ahmed Altan
Ik zal de wereld nooit meer zien
Hamide Dogan (vert.)
De Bezige Bij, 2019
p. 110-111

Dit is een goed advies.

We moeten het leven buiten vergeten.

Maar verlangen kun je niet vergeten, je kunt het leven vergeten, maar niet de mensen. Alles wat mooi is, wakkert het verlangen aan.

Soms is het verlangen zo groot dat je je longen voelt klappen alsof je wordt verscheurd door een wezen dat naar buiten wil. Het is alsof je doodgaat. Op zulke momenten moet je in beweging komen om te ontsnappen aan het ‘wezen’ in je. Wanneer het overdag is ga je de binnenplaats op. Je loopt en loopt en loopt. Urenlang. Tot het is bedaard.

Maar wanneer het nacht is… Je kunt nergens heen, je kunt niet lopen, niet bewegen. Je moet op een stoel zitten. De deuren zijn vergrendeld. Dat zijn de moeilijkste uren van ‘de reis door mijn cel’.


Ahmet Altan schrijft ingetogen, helder en vol gloed over zijn kleine leven in de cel. De manier waarop hij inzicht verwerft rond omgaan met de machthebbers, met zijn celgenoten, met zijn afwezige geliefden getuigt van een onwaarschijnlijk sterke geest én van warm mededogen tegenover de mensheid.

Lees dit boek omdat het een ode aan de liefde, het verlangen én de literatuur is. En omdat het je aanmoedigt de hoop niet op te geven.