Categorieën
Voorschriften Werk

Overbeharing

Wie geplaagd wordt door overbeharing en de schaamte die dat met zich meebrengt, kan misschien troost vinden in dit allervermakelijkste boekje van Paulien Cornelisse. Alvast omwille van het feit dat het je zegt: het kan nog altijd erger, je kan ook gewoon een kortharige cavia zijn, en die kunnen pas van beharing spreken! Cavia werkt op kantoor en het belangrijkste van de dag blijkt de koffie te zijn, niet om de smaak maar eerder uit verveling.

Omslag: De verwarde cavia


Voorschrift

Paulien Cornelisse
De verwarde cavia
Paulien Cornelisse, 2016
p. 9

Maandagochtend. Het regende, maar Cavia had besloten om niet te schuilen. Zo kwam ze nat, maar als eerste aan op kantoor, en kon ze nog even rustig googelen op enge ziektes terwijl het leek of ze aan het werk was. Haar vacht was alweer opgedroogd en ze wist nu bijna alles van krentenbaard, toen er naaldhakken in de gang klonken.
‘Goeiemorgen’, zei Stella, hoofd Human Resources. Ze gooide de deur open. ‘Lekker aan de slag?’
‘Ja, even echt in alle rust mijn tanden in die mailing zetten’, zei Cavia. Ze tuurde gespannen naar het scherm.
‘Jaja’, zei Stella.
Kim kwam binnen, haar communicatiecollega. ‘Hoihoi’ riep ze. ‘Wow, wàt een regen, ik bedoel, hallo hee!’ Ze kneedde haar natte haar. ‘Iemand koffie?’
Iedereen koffie.


Paulien Cornelisse kennen we van haar boeken Taal is zeg maar echt mijn ding en Taal voor de leuk en van haar passie voor Japan. De verwarde cavia zit even goed vol geestige taalobservaties en observaties van de mensensoort in de biotoop van een kantoor. Het eiland maar dan op z’n Pauliens. En ook een beetje aandoenlijke romantiek.